Facebook
A A A

Recenzje czytelników

Jeżeli chcą Państwo podzielić się z nami wrażeniami dotyczącymi ulubionych tytułów, zachęcamy do przesłania recenzji.

 

Opowieść Amosa Oza jest narracją o kilku zasadniczych, ciągle przeplatających się wątkach. Jest tu opowiadana historia rodziny pisarza, rodów: Mussmanów ze strony matki i Klausnerów ze strony ojca. Historia rzucona na tło wydarzeń historycznych i  społecznych w Europie pierwszej połowy XX w., których skutkiem była emigracja do  Palestyny. Historia osobista przodków opleciona tragicznymi zdarzeniami, ludźmi, emocjami,  wreszcie historia formowania się młodego państwa Izrael, wydarzeń wojennych z lat 1947-49 i równolegle kształtowania się samego autora jako pisarza.

Książka Amosa Oza „Opowieść o miłości i mroku” jest historią kilku pokoleń jego rodziny na Litwie i Ukrainie, potem po jej przybyciu do Palestyny, dzieciństwa autora na przedmieściach Jerozolimy i wczesnej młodości w kibucu.

Wojciech Orliński jest miłośnikiem prozy Lema i napisał na temat jego książek wiele studiów i recenzji. Ta książka jest zwieńczeniem zainteresowań i summą  dokonań literackich na temat Lema i jego dzieła. Jest to biografia pisarza, zawierająca wszystko co udało się Orlińskiemu o jego ulubionym twórcy dowiedzieć z jego własnych ust, od przyjaciół i znajomych, z wydobytych i uszeregowanych faktów, wreszcie z jego książek z których rekonstruuje zdarzenia i odczytuje wątki osobiste zakamuflowane w tekstach.

Lem był geniuszem i wizjonerem. Potrafił równocześnie pisać kilka powieści,  scenariuszy i nieskończoną ilość listów z dziwnym słownictwem. Zgadzam się ze słowami Tomasza Lema: „Świetna książka!: Dowiedziałem się z niej wielu rzeczy o … własnym Ojcu”.

Bogate życie pisarza, ciągłe podróże, pisanie listów do przyjaciół, częste przeprowadzki – to obraz Stanisława Lema wyłaniający się z biografii Orlińskiego.

Autorka bardzo pięknie opisała własne doświadczenie. Jej proza sprawia, że czytający dociera nagle do własnych wspomnień i może potwierdzić, że w tej prozie jest uchwycona prawda przeżycia straty i prawda doświadczenia miłości.

Autorka przedstawia w powieści kilka wymiarów podróżowania – w głąb siebie, w głąb innych, w głąb ich przeżyć. W każdym rozdziale używa metafory w taki sposób,  że czytający musi się bardzo skupić, by zrozumieć, że powstaje nowa całość o zabarwieniu emocjonalnym.

Powieść czyta się bardzo dobrze, zaciekawia budując nastrój pewnej grozy, daje ciekawy opis obyczajowy i dobrze zarysowane, krwiste i z charakterem postaci bohaterów, nie tylko główne j bohaterki Diny

Książka daje wiele do myślenia na temat losów kobiety artystki, ale też kobiety jako takiej w świecie kształtowanym przez męską przemoc i widzenie świata.

Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński to dwie zupełnie różne osobowości. Książka Małgorzaty Czyńskiej, będąca ich wspólną biografią, jest wyjątkowo ciekawa.

[1] 2 3 4 5 6 z 6 następna