Facebook
A A A

Recenzje czytelników

Jeżeli chcą Państwo podzielić się z nami wrażeniami dotyczącymi ulubionych tytułów, zachęcamy do przesłania recenzji.

 

Berthe Morisot była zdolniejsza niż jej siostry, bardzo dumna i skryta. Siostry Berthe chciały wyjść za mąż i rodzić dzieci, a ona dążyła do „bycia sobą w pełni szczerości”. Pozowała Eduardowi Manetowi i w pewnym momencie zaczęła sama malować. . Choć zakochana w Eduardzie,  zdecydowała się poślubić jego młodszego brata, Eugene’a, starszego od niej o 7 lat.. Berthe spędzała  dużo czasu na malowaniu! Po śmierci męża malowała tylko kobiety.

Autorka wielu powieści biograficznych tym razem wzięła na swój literacki warsztat życie kobiety nietuzinkowej - Berthe Morisot, która pochodziła z zamożnego mieszczaństwa francuskiego i w związku z tym wychowywana była na typową jego przedstawicielkę, damę obytą z kulturą i sztuką ale spełniającą się w dobrym zamążpójściu i wychowywaniu dzieci, ograniczoną wszelkimi konwenansami społecznymi, związanymi z jej statusem - zboczyła z utartej zwyczajem ścieżki i wybrała własną drogę.

Masuji Ono – japoński malarz, przeszedłszy na emeryturę, próbuje dokonać rozrachunku swojej przeszłości zawodowej i społecznej, obnażając skrywane skrzętnie dotąd, mniej chwalebne okresy i wstydliwe zachowania. Siłą rzeczy musi przenieść się myślami wstecz  do okresu, kiedy stawiał kroki jako początkujący malarz pod kierunkiem sławnych i znakomitych mistrzów.

Autor na przemian opisuje wspomnienia emerytowanego malarza Masuji Ono sprzed wielu lat, a potem wplata dygresje i opinie innych ludzi. Kazuo Ishiguro ur. W 1954 r. w Nagasaki i od 1960 r. mieszkający w Wielkiej Brytanii, nie może sam pamiętać co się działo na świecie w czasie II wojny światowej.

Treścią powieści jest narracja malarza Ono Masujiego, złożona z bieżących zdarzeń oraz dygresji związanych z przeszłością. Spójna, podporządkowana głównemu celowi, związanemu z powinnościami, wymaganymi przez obyczaj, wydawania córki za mąż. Kontynuując zabiegi wokół  zapewnienia odpowiedniego prestiżu rodziny, wobec przyszłej rodziny męża córki Noriko, malarz ma okazję do weryfikacji dawnych związków towarzyskich, przyjaźni osobistych i zawodowych.

Autorka określiła swoje dzieło jako książkę o pamięci, a właściwie dwóch  pamięciach, które się nigdzie nie spotykają. Ale jej wartość obejmuje więcej niż pamięć narratorki i sięga głębiej niż jej doświadczenia. To w gruncie rzeczy opowieść o pamięci i doświadczeniu całego narodu a także o kondycji moralnej człowieka jako podmiotu w dziejach historii, jego naturze i doświadczeniu.

Monika  Sznajderman opisuje historię dwóch rodzin: żydowskiej rodziny ojca  i polskiej rodziny jej matki. Choć książkę trudno się czyta, ze względu na wielość szczegółów: daty imiona,  miejsca urodzenia oraz śmierci, podziwiam autorkę za ogrom pracy w poszukiwaniu starych dokumentów, fotografii domów, w których mieszkali jej przodkowie i zdjęć rodzinnych, które znalazła w archiwach.

Monika Sznaderman przedstawia losy dwóch rodzin polskiej i żydowskiej, o losach swoich bliskich, o rodzinie ojca i matki. Polska część rodziny to krewni matki wywodzący się ze szlachty, to warszawskie elity. Żydowska cześć rodziny, jak mówi sama autorka to zwykli ludzie bez historii. Jednak jest to historia poplątana w tragiczne epizody związane z czasem okupacji, w której obie te rodziny musiały żyć.

To książka bardzo na czasie, kiedy stosunki polsko-żydowskie w sferze dyplomatycznych relacji, uległy pewnym zawirowaniom. Sama autorka przyznaje, że postawiła sobie za cel ocalić od zapomnienia żydowską przeszłość swojej rodziny i narodu.

Książka Dawn Tripp jest jedną z najciekawszych książek, które ostatnio czytałam.
Życie składa się  z kłamstw i magii, ze złudzeń i marzeń – czytamy w tekście. To prawda! Ludzie widzą co ja robię, słyszą co ja mówię, ale naprawdę nie wiedzą o czym ja myślę. Czy mówię prawdę, czy kłamię albo fantazjuję?

[1] 2 3 4 5 6 7 8 z 8 następna